از بهشت‌ که‌ بیرون‌ آمد، دارایی‌اش‌ فـقـط‌ یک‌ سـیـب‌ بود. سیبی‌ که‌ به

وسوسه‌ آن‌ را چیده‌ بود.و مکافـات‌ این‌ وسوسه‌ هبـوط‌ بود. فرشته‌ها

 گفتند: تو بی‌ بهشت‌ می‌میری. زمین‌ جای‌ تو نیست. زمین‌ همه‌ ظلم

‌اسـت‌ و فـسـاد. و انـسـان‌ گـفــت: امـا مـن‌ بـه‌ خـودم‌ ظـلم‌ کـرده‌ام.

زمیـن‌ تاوان‌ ظلم‌ من‌ است. اگر خدا چنین‌ می‌خـواهـد، پس‌ زمین از

 بهشت‌ بهتر است.

 
خدا گفت: برو و بدان‌ جاده‌ای‌ که‌ تو را دوبـاره‌ به‌ بـهـشت‌ مـی‌رساند، از

 زمین‌ می‌گذرد، از زمینی‌ آکنده‌ از شر و خیر، از حق‌ و از باطل، از خطا

 و از صواب؛ و اگر خیر و حق‌ و صـواب‌ پـیـروز شد، تو بازخواهی‌ گـشت.

 وگرنه...و فرشته‌ها هم‌ گریستند.

 
اما انسان‌ نـرفت. انسان‌ نمی‌توانـست‌ بـرود. انـسان‌ بر درگـاه‌ بـهـشـت‌

 وامانده‌ بود. می‌ترسید و مردد بود. و آن‌ وقت‌ خدا چیزی‌ به‌ انسان‌ داد.

 چیزی‌ که‌ هستی‌ را مبهوت‌ کرد و کائنات‌ را به‌ غطبه‌ واداشت. انسان‌

 دست‌هایش‌ را گشود و خدا به‌ او «اختیار» داد.

 
خدا گـفت: حال‌ انـتخاب‌ کن. زیرا که‌ تو برای‌ انتخاب‌ کردن‌ آفریده‌ شدی.

برو و بهترین‌ را برگزین‌ که‌ بهشت‌ پاداش‌ به‌ گزیدن‌ توست. عقل‌ و دل‌ و

 هـزاران‌ پـیـامـبـر نـیـز بـا تـو خـواهـد آمد تا تـو بـهتـرین‌ را بـرگـزیـنـی.

 و آنگاه‌ انسان‌ زمین‌ را انتخاب‌ کرد. رنج‌ و نبرد و صبوری‌ را.

و این‌ آغاز انسان‌ بود.